नभन्नी कुरा ! (पत्र-साहित्य)
-होमनाथ सुवेदी
१०;०६;०८६



होमनाथ सुवेदीको पत्र-साहित्यको मालाको रुपमा प्रकाशन गर्दै जाने क्रममा यी पत्रहरु क्रमशः प्रकाशन गरिएको छ -सम्पादक


श्रीपूज्य पिता हरिलाल उपाध्यायज्यू

हार्दिक दण्डवत् सेवा


कुशल छु र कुशलताको कामना गर्दछु ।

विशेष घर बनाउनको लागि अझै थप रकम चाहियो भन्ने खबर आएकोले १०;०४;८६ को दिन पुरुषोत्तम सुवेदीको नाममा हजुरको ठेगानामा युएस्डलर ५०००।०० को ड्राफ्ट पठाइदिएको छु । पुरुषोत्तमको नाममा ड्राफ्ट पठाइएको चािहं उनलाई पनि व्यवहारमा सरिक गराउनको लागि मात्र हो । अरु तजबिज सबै हजुरले नै मिलाइदिनुपर्छ । पुरु मलाई सानै लाग्छन् । आत्मज भएर पनि होला । छोरो जति ठूलो भए पनि बाबुको लागि त सानै हुन्छ नि बुबा हैन र म के हजुरको लागि ठूलो देखिन्छु र मेरो लागि पुरु पनि उस्तै हुन् । यी सामाजिक मर्यादाका अलिखित कडा कानून हुन् । पालन गरिएन भने त्यसको दण्ड स्वयम्ले स्वयम्लाई दिइरहेको हुन्छ । भोक्ता व्यक्तिलाई थाहा पनि हुदैन । अपराधभावना नभएको मान्छेलाई समाजले पनि घृणा गरिरहेको हुन्छ । बाबु सदा ठूलो हुन्छ । म हजुरको लागि सानै हुँ र मलाई हजुरले सानै देखेर संरक्षण दिइरहनुपर्छ । म त्यही आशीर्वाद चाहन्छु । हजुरको मेरो जे भएपनि अब हजुरको जेठो नाति पुरु पनि अब क्याम्पस जान थालेपछि त अलिकति बुझ्ने पनि भएका होलान् पक्कै । तैपनि म सानै देख्छु । कहिले कहिले सही देखिन्छ वा बेसही देखिन्छ थाहा हुदैन । हुन त सोह्र पुगेका छैनन् । सोह्र पुगेपछि त पुत्रलाई पुत्र नसंझेर मित्र संझनु भन्ने नीति शास्त्रमा उल्लेख छ । गल्ती हुन पनि सक्छ । यो मायामोह हो । झन्डै एक महीना अगाडि शिवप्रसाद सत्यालजीको घरमा बोलाई बुबाज्यू पुरुषोत्तम र सत्यालजीसित कुराकानी भयो । त्यसदिन बुबा र पुरुको बोली सुनेर यो मनमा धेरै शान्ति भयो । मैले छोरालाई ुआइ लव यु!ु भनेर फोन राख्न थालेंछु र नन्दासंग कुरा गर्न थाल्दा उनले भनिन् । छोरालाई के ुआइ लभ यु !ु भनेको नि ! के ऊ अझै बालक छ र ऊ कलेज गैराुछ अनि सबै व्यवहार उसैले चलाएको त छ नि! उमेरले सानै भएर के भो त । त्यस्तो सानो न देख्नुहोस् है । काम जति यहाँ सबै छोराले दुःख पाएर गर्ने तपाईले जसभने अरुलाई दिनुहुन्छ कि के हो ! यसो भनेकी थिइन् अनि म झस्किएको थिएँ । असौजमा आँखा फुटेको गोरुले सँधै हरियो देख्छ भने जस्तै मैले पनि पुरुलाई म अमेरिका आउँदा जति सानो शिशु छोडेर आएको थिएँ त्यति नै सानु शिशु म देख्दो रहेछु । बुबा ! अब पुरुलाई घर व्यापारको काम जिम्मा न दिनु त हाम्रो गैह्रजिम्मेवारीको काम हुन्छ । बुबा ! हजुरले नै मलाई पचासचोटी भन्नुहुन्थ्यो तिखारेका छोरा मात्र काम लाग्छन् । हुन पनि बुबा! हजुर आफैले आपुू बाह्र वर्ष हुँदादेखि जिम्बावाली मुख्येली चलाएर आउनुभएको हो । त्यसको रिसले कतिले कति मुद्दा हाले पनि न दबेर सबलाई हराएर आफ्नो खोलाको राजै बन्नुभाथ्यो भने तपाईकै नाति अब १५ वर्ष पुगिसक्दा पनि व्यबहार न सुप्पनु त व्यवहार र छोरा बिगार्नु मात्रै हो । हुन त पुरुकै भनाइ अनुसार पनि ुऐले घर बनाउने काम र पढाइ समान्तर रुपमा थामिरहेको छु भन्ने छ । आमाको कुरै न गरौं । आमाले त जहिले पनि आफ्नै छोराले मात्र संसार जितेको देख्छन् भने नन्दाले पुरुलाई होनहार छन् भनेर सिफारिस न गर्ने कुरै भएन । आमाहरु त धन्य हुन् ! यी कुरा सुनाएर छोरालाई हस्काउन पनि हुन्न । जति गरे पनि पुगेन भन्नाले अझ बढी गर्नुपर्ने आवश्यकताको बोध हुन्छ र मर्द छोरो त्यो पूरा गर्न कमर कसेर अगाडि बढ्छ र मात्र उसको प्रगति हुन्छ । हजुर र हाम्रो मन प्रशन्न हुन्छ । कुलमा बत्ती बल्छ । आमालाई शान्ति मिल्छ । यस्तै छोरा सबैका बनेभने हुने त हो नि हाम्रो समाज राम्रो । देश र देशान्तर राम्रो देशपारिको परिवार डायास्पोरा हाम्रो । बुबाको जिन्दगी समाज सेबामा बितेको छ । यो परिवार पनि समाजको एक पाटो हो । हरएकले यस कुरालाई ध्यान दिनुपर्ने हो तर यहाँ त म नै दूरदेशमा आफै निर्वासित छु । के गर्ने ! छोराछोरी कहिले ठूला हुन्छन् र बाबुको िबंडो थाम्छन् भन्ने भैरहने ! यही भएर होला उत्तराधिकारीको महिमा र वारेस जन्माउन चाहना अनि विनापुत्र पिताले मुक्ति पाउँदैन भनेको । तर अझै सेतु न आई केही हुन्न । पैसा सापट उनले लगेका छन् । केही मागेर पठाएको छु । जेनतेन घर बनाउँदै गरौं । म यस्तै अप्टारोमा छु यो देशदेशान्तरमा ।

देशान्तर वा आप्रवास डायास्पोरामा शरशयुको जीवन कहिले टुङ्गिने हो ! लाग्छ यो कहिल्यै टुङ्गिदैन बरु यसैमा चित्त बुझाउने बाटो खोज्नुपर्छ कि ! परिवार टुकि्रएला भन्ने न राम्रो सङ्कट बोधचािहं छ जसले गर्दा आजसम्म कम्तीमा भेट नभए पनि आपसमा सदाशयचाहिँ ढलपलाउन दिएको छैन जस्तो लाग्छ । सायद प्रेम भन्ने अर्को कुनै वस्तु छैन । खालि यस्तो आस्था र विश्वासको एकपुाजमात्र हो कि जस्तो लाग्छ । वास्तवमा मेरो जस्तो जीवन कसको होला । सबै भएर पनि कहीं पनि नहुनुचािहं नभएर हुने पीडा भन्दा कता कता बढी मर्माहत हुदो रहेछ । त्यसको उल्काबोधचािहं भएको छ । यति भएर पनि अझै फर्किनेतिर कुनै कदम चाल्न सकेको छैन । बाटाहरु सबै द्वार खोलेर नबसेका होइनन् तर मलाई लाग्छ ुम नै ती द्वारभित्र पसेर भित्र त पसिन्न करेसामै निक्लने हो ।ु त्यो पनि मैले कहिल्यै चाहेको छैन अनि म यो सङ्कटबाट मुक्त नहुनु पनि कुनै अस्वाभाविक चाहि होइन । यहाँ स्वाभाविकता नै संकटमा छ त यसैलाई हतियार न बनाएर के गर्ने त्यसैले भन्छु-जबतक म स्वेच्छया कुनै पनि सङ्कटलाई स्वीकार्दिनँ तबतक म यो अन्योलको पर्यावरणबाट स्वतन्त्र हुन सक्दिनँ । झन त्यो घर बनाउने कामले त अरुतिरका सबै काम हाललाई स्थगित गर्नुपरेको छ । हेरौँ घर सकियोस् ।

हुन त यो सकिने हैन अझ बन्ने हो । यो बन्ने क्रम यो लोक न छोडेसम्म चलिरहन्छ । यसैमा सद्भाव टिकेको छ । बच्चाबच्चीको सुख दुःख हेरविचार गर्नु भएकै छ । अझै आवश्यकता अनुरुप सहयोग थप्दै गर्नुहुनेछ । नातिनातिना यस्ता थैला हुन् जति गरे पनि ती मायाले कहिल्यै भरिन्नन् । सन्तानको लागि बाबुआमाको छातीभरी जहिले पनि भरी भकारी हुन्छ । केही समय उनीहरुको सेवामा ध्यान दिनुभो भने सायद त्यसपछि त म चाँडै नै देश फर्कने कुनै बाटो अपनाउँला । लाग्छ- त्यसै फर्कनु भन्दा एक दिन नतिरी नहुने ऋणको रकम तिरेरै भए पनि फर्कनै पर्ला । तर भर्खर हैन । समय लाग्छ । दशैँ नजिकै होला । मनभए पनि राम्ररी मनाउनुहोला । मेरो तर्फबाट ु२०४३ को विजयाको शुभ अवसरमा सानु ममी ताहचल ठूलबुबा ममी अरु भाइ बहिनीहरु यता पुरुषोत्तम प्रकाश सबैलाई धेरै धेरै हार्दिक मङ्गलमय शुभकामना व्यक्त गरेको छु भनिदिनुहोला । पुत्रको कर्तव्य गर्नमा तन मन र वचनले केही गल्ती भएको भए क्षमा गर्नुहोला । देशान्तरबाट हतारमा यो चिठी लेखें । कुरा पूरा लेख्न पाइन । पुगे पनि न पुगे पनि अर्को पत्र चाँडै लेख्छु । विजयाको स्मृतिसहित आशीर्वादाभिलाशी छु ।


पुत्र

होमनाथ सुवेदी

वुडबि्रज भर्जिनिया

१०;०६;०८६

यो पृष्ठ छाप्नुस्

प्रतिक्रिया दिनुस्